Babamin cenazesinden sonra, yetim mi oldum öksüz mü diye düsünürken, tüm o diz dövmelerin, cay getirip götürmelerin ve dev ayakkabi yigininin ortasinda, bir yandan aglarken bir yandan elimde telefonla gugilliyordum, babasi ölene ne denir diye. Yetim oldugumu ögrendigimde bir nebze olsun ferahlamisti icim, öksüz olmak daha kötüydü cünkü.

Cem Tuncer Juvenilde, kisa ama okuyucuda etkisi cok uzun sürecek öyküleri bir araya getiriyor. Hayati boyunca yasadigi travmalari mizahla etkisiz hale getirmeye calisan muzip bir anlaticiyla tanistiriyor bizi. Balkondan düsüp ölen kardesi icin yas tutan bir abi bu. Bir editör. Süpergücleri yok. Yalniz uyuyor.

Bu kitapta anlatilanlarin hepsi gercek.

Keske olmasaydi.