Nilüfer Benal, Oyunbozanda 90li yillarin kaotik, puslu

ortaminda genc olanlari, 68li anne babalardan, 78li abla ve

abilerden günümüze uzanan dolambacli yollarda rotasiz, pusulasiz

birakilmis, yok sayilmis, hep bir eksik kalmislik hissi ile ne tam ne

yarim olabilmis bir kusagi anlatiyor.

Herkesi isiginin etrafinda toplayan, apansiz gidisiyle dostlarini

atese durmus misir taneleri gibi dört bir yana sacan Yesim,

ardinda kalanlara upuzun, sancili bir tarihin hesap defterini

birakiyor. Sayfalardan daha iyi, özgür ve adil bir dünya

hayalleri, okul kapilarinin gecit vermedigi direnisler, kücük

yasta gelecekleri calinan Manisali Gencler, hic eksilmeyecek

sanilan arkadasliklar, gönülcelen asiklar, sonsuz özleyisler,

ondurulamayan ne varsa tasiyor.



Ilkgenclik ne güzel bir cagdir degil mi Pelin Bir romaninönsözü gibi... Kitabin iceriginden az cok fikir sahibi oldugumuz ancak olay örgüsünü sabirsizlikla ögrenmek, son sayfalara bir an önce gelmek istedigimiz yillar Elimizde kitaplar, kulagimizdawalkman, yüregimizde isyan Ömrün en atilgan, en hesapsiz, en samimi zamanlari.