Bazen, hayat tasarladiginizin cok ötesinde bir yerlerde, onca kalabaligin ortasinda, sizi yapayalniz yasamaya mahkm edebilir. Icinizde firtinalar koparken, bambaska bir kimseye bürünmek zorunda kalabilir ve yine bir gün, umutsuzca kacirdiginiz bir geminin ardindan, el sallarken bulabilirsiniz kendinizi. Derinlerinizde bir yerlerde ciglik cigliga haykirirken, tebessüm etmek zorunda kalmanin sonsuz acisini yasadi- ginizda, hayatin hicbir degeri kalmayabilir. Ancak en dibe vurdugunuzu hissettiginiz bir anda bile, hic bilmediginiz bir güc tarafindan, yasamak icin bir umut, bir sebep bahsedilebilir. Iste o zaman, kendinizi akisa birakmaniz gereken yerde oldugunuzu bilmelisiniz. Bazen en iyisi, her seyi oldugu gibi kabullenmekten gectiginin farkina varabilmektir. Acimasiz olanin hayat degil, insanlar oldugu bilincine eristigimizde, hepimiz düzelecegiz. Tüm insanligin iyilesmesi ümidiyle...