Vombat ve Zumi;

Vombat için her seyin bir yeri vardi. Yatagi her sabah toplanir, tünelinin duvarlari her gün yoklanir, kapisindaki kare taslar titizlikle dizilirdi. "Burasi benim," derdi her tasi yerine koyarken. Sinirlar onu güvende hissettiriyordu.

Zumi ise bambaska bir ruhtu. Bir agaçta uyur, digerinde uyanirdi. Tüm orman onun eviydi ? sinirsiz, özgür ve her an degisen.

Bu iki zit karakter, ayni ormanda yasiyordu ama birbirinden çok uzakti.

Ta ki orman yanmaya baslayana kadar.

Alevler yükselirken, dumanlar yayilirken, Zumi çaresizce Vombat'in kapisina vurdu. Vombat'in o saglam, köseli duvarlarinin ardinda güvenli bir tünel vardi. Ama kapiyi açmak, sinirlari yikmak anlamina geliyordu.

Gerçek güç kapiyi kapatmak miydi, yoksa gerektiginde onu açabilmek mi?

Nesat Balci'nin kaleme aldigi bu sicacik ve düsündürücü hikâye; çocuklara farkliliklara ragmen birlikte var olmanin, yardimlasmanin ve gerçek güçlü olmanin ne anlama geldigini sevimli orman dostlari araciligiyla anlatiyor.

Çünkü en güvenli ev, duvarlarin içi degil; birbirine ev olan arkadaslardir.