Bir mayis sabahiydi, yani takvimler 1 Mayis 2024ü gösteriyordu.
Babami sehrin hastanesine götürmüstüm, poliklinik kapilarina yaklasmadan önce gözüme park yerleri carpti
__Cok mu erken geldik baba
Diyerek refleks olarak sordum birden ve saate baktim, saat tam sekizdi ve park yerlerinin o saatte bile bos olmasi imkansiza yakin bir olasilikti.
__Bugün 1 Mayis evlat
Demesiyle babamin, kahkahayi basmam bir olmustu.
__Neyse baba, biraz gezmis olduk.
Dedim, geceden yayimlanacak bir kitabimi calistigim icin uykusuzdum, odama gectim, ne kadar gecti zaman animsayamadim ama tam REM uykuma dalarken kapim tiklandi, babam elinde beyaz bir eczane poseti ile odama girdi, kafami kaldirip tek gözüm kapali bir gözüm acik babama bakiyordum..
__Asker anilarimi yazar misin evlat
Icimden sen askerde ne yasamis olabilirsin ki baba Diye kendime sordum ve
__Baba, biraz uyuduktan sonra göz atsam
Ve birkac saat sonra uyanir uyanmaz, babami kirdigimi düsünerek yanina gittim, sadece nezaketen yazdiklarina bakip, ben bunlari yazamam baba diyerek gecistirmeyi düsünmüstüm.
Ama iste hayat Günlükleri okudukca günlükler beni icine cekti ve ben bunu yazarim
Dedim ve bu kitap su an ve gelecekte bizimle.
Gercekten duygu dolu satirlar, ilginc anilar, duygular, yani babam diye yazmadim emin ol, yazmaya deger oldugu icin yazdim.
I. Gökhan Durmaz Karanlik
Aralik S 2024